The Style Shrink

Mijn allergrootste Stijl-Error

In Module 3 leer ik je alles over Stijl-Errors en vooral over hoe je ze kunt voorkomen. Stijl-Errors zijn een soort modeblunders. Vaak hebben ze ermee te maken dat je kleding niet past bij je rol of bij de gelegenheid. Ik biecht je in deze column mijn dikke vette dubbele Stijl-Error op. Dit gaat over die ene dag, dat mijn outfit op papier perfect was bij de gelegenheid. Hij was alleen verschrikkelijk bij mijn rol en dodelijk bij de locatie. Spoiler: verder was het een topdag.

Ik heb een beetje een haat-liefde-verhouding met Ibiza. Dat heeft niet eens zozeer te maken met het eiland. Wat dat betreft zijn namelijk alle clichés waar: zodra je het vliegveld afloopt voel je de bijzondere energie die het eiland ab-so-luut heeft (en geloof me: ik was sceptisch) en als je de juiste adresjes weet kun je het hoog-Engelse-party-gehalte prima ontlopen en er de meest paradijselijke plekjes vinden.

Eigenlijk is het gewoon mijn eigen schuld. Op de een of andere manier presteer ik het altijd verkeerd gekleed te gaan naar Ibiza. En dan bedoel ik niet dat ik de klassieke fout maak dat ik ineens behangen ben met armbandjes, hoeden en gypsyjurkjes (een vakantie in het buitenland is een slecht excuus om rigoureus van stijl te wisselen) maar meer dat ik het altijd presteer om te warm, te koud of gewoon simpelweg, te onhandig gekleed ga.

Mijn toppunt qua onhandig was, notabene, op het huwelijk van Wendy en Erland. De dag ervoor, in de aanloop naar het huwelijk, ging nog prima. Het was prachtig weer, er was een zwembadfeest, ik had een prima gezellig jurkje aan en scoorde hard punten met sandaaltjes van Zara (‘zijn die van Zaaaaaraaaa?!’). 

De volgende dag heb ik iedere klassieke fout gemaakt die je zou kunnen maken op een huwelijk in het buitenland (lees: met mooi weer). En iedere fout die je als stylist kunt maken, met betrekking tot je eigen outfit. Wendy en Lizzy zaten in een huisje op het complex waar het huwelijk voltrokken zou worden, Sem en Erland in een huisje ietsje verderop, op datzelfde complex. Terwijl Mari druk bezig was met zijn belangrijkste meesterwerkje ooit, flipflopte ik vrolijk (en net als iedereen, in een roes die het midden hield tussen ‘in volle verwachting’ en ‘licht misselijk van de spanning’) tussen de twee huisjes heen en weer. Ik overtuigde Lizzy in het bijzijn van haar moeder ervan dat de jurk van Wendy wat armoedig was vergeleken met de hare, omdat ze in de gaten had dat haar prachtige bruidsmeisjesjurk toch niet helemaal de showstopper van de dag zou zijn (hoezo was die van mama wel lang en had zij geen sluier?). Ik knoopte een das voor Sem, stoomde Wendy haar sluier nog eens voorzichtig op, maakte me ondertussen nog heel even een nanoseconde druk of ik nog wist hoe haar trouwjurk dichtging en rende nog even heen en weer om de blouse van Erland te strijken. 

Omdat ik me ineens besefte (uit de omliggende huisjes kwam de een na de andere bruidsgast ineens in vol ornaat naar buiten, alsof er een metamorfoseprogramma bijna ten einde liep) dat ik zelf ook nog de nodige aandacht kon gebruiken, stylingwise, besloot ik dat het slim was alvast mijn top aan te doen. Die top was van zijde, in een zilvergrijze kleur. En ik bleef doorrennen, op een tempo dat bijna knap is op slippers. Nu ben ik niet het type zweter, maar je moet weten dat als het dik dertig graden is en je blijft, in dat weer, doorrennen (had ik al gezegd dat ik ook een lichtelijke kater had van de avond ervoor?) dat niet echt voordelig is, in zijde. Toen Wendy in haar jurk gehesen was, duwde ik mezelf, in mijn GLIT-TER-ROK. En dan heb ik het niet over veilige pailletten, die niet afgeven, maar gewoon echt over hardcore glitters. Als ik langzaam liep, liet ik al een confettipad achter. En als ik maar naar iemand kéék had ik al op ze afgegeven. Had ik al gezegd dat de bruidegom en bruidsjonker zwart droegen? Geloof me dat mijn plakroller die dag mijn beste vriend was?

Omdat ik Wendy haar jurk op het allerlaatste moment nog even goedlegde voor het loopje naar het altaar, moest ik buitenom de locatie rennend voor mijn leven het park door, om hijgend aan te kunnen sluiten in de erehaag. Mijn zilverkleurige effen zijden topje had ineens een soort ongewenst, niet heel charmant, tie-dye-patroon. 

Na de huwelijksvoltrekking was ik niet alleen intens gelukkig voor het stralende bruidspaar, maar vooral ook voor mezelf. Tijd voor een kledingwissel…

(P.S.: last van gelegenheidsstress? Lees: altijd oorlog met je kast wanneer er een bruiloft of een vakantie op het programma staat? Of herken je jezelf in de dames die ineens een andere stijl op vakantie hebben? Module 3: De Verdieping helpt je om te allen tijde dicht bij je eigen stijl te blijven). 

Volg hier The Style Shrink op Instagram.

Waarom je een kast vol spullen hebt (en niets om aan te trekken)

Los van allerlei psychologische factoren (ik raad je aan onze gratis challenge ‘Niet vullen, maar voelen’ te volgen) is er ook een hele praktische reden voor die overvolle kast waarin…

22 april 2020

Hoe kleding jouw persoonlijkheid weerspiegelt

Veel mensen hebben een ‘signature look’, een outfit (of een item) die ze met liefde en volle overtuiging dragen, die ze op een bepaalde manier definieert.  Anna Wintour heeft bijvoorbeeld haar…

17 april 2020
bikini word je dus dom

Van je bikini word je dus dom

Kleding, dat gaat toch alleen over de buitenkant? Nou, nee. Er is gek genoeg een hele sterke band tussen wat we aan hebben en hoe we ons voelen.De wereld van…

8 april 2020
Delen
Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief

En ontvang tips, aanbiedingen en de laatste updates over mijn activiteiten.