The Style Shrink

Van Coronadressing naar kledingstressen

Vooropgesteld: ik ben echt hartstikke blij dat het de goede kant op lijkt te gaan qua Coronacrisis. Echt. Maar net zoals ik inmiddels gewend ben aan social distancing en de anderhalve meter samenleving, ben ik ook gewend aan mijn alleen-alles-wat-je-boven-de-tafel-ziet-telt-outfits. Hoe hard ik in de eerste twee weken ook riep dat het een soort van van levensbelang was om je vooral leuk aan te blijven kleden (onderschat nooit de kracht van kleding): het lukte me gewoon vaak zelf niet eens. De antwoorden op de vragen die ik mezelf iedere ochtend voor de kast stelde: ‘waar gaan we vandaag heen’ en ‘wat gaan we vandaag doen’ waren steeds: ‘we blijven thuis en we gaan lekker typen’. En dus was mijn outfit steeds van het kaliber: lekker om in te werken maar niet persé een stylish hoogstandje. Coronadressing is dan ook jammer genoeg geen goddelijke nieuwe slasaus. Het was het veilige, vormeloze, zachte (ik heb echt NIEMAND gehoord die thuis is gebleven in een jeans) vachtje waar we ons de afgelopen weken collectief mee beschermden. 

En nu wordt het dus langzaamaan tijd om weer iets meer na te denken over wat ik aan ga doen. Ik moet je zeggen dat ik er best vaak over heb gefantaseerd. Wat ik dan aan zou doen, als we weer naar buiten mochten. Ik zou gaan flaneren in de nieuwe laarzen die twee dagen voor de intelligente lockdown binnen kwamen. Met blote benen, want tegen die tijd zou het vast mooi weer zijn. Maar ik merk dat ik nog in een soort lichte shocktoestand ben. Over wat er allemaal gebeurd is. Over wat er allemaal nog gaat gebeuren. Over hoe ons leven er de komende maanden uit gaat zien. Mijn hangpak voelde de afgelopen weken als een soort veilige haven en nu moet ik niet alleen uit mijn huis, maar ook uit mijn pak.

Ik weet ook dat kleding me kan helpen weer een beetje te landen. Mijn ‘normale’ kleding gaat me ook helpen me ‘normaler’ te voelen. Vandaag heb ik dan ook besloten dat het leven echt te kort is om mooie kleding te bewaren voor ‘later’. Later is nu. Ook al is dat nu niet meer helemaal het nu van hoe we daar twee maanden geleden nog over dachten. Ik ga mijn drie Stijl Archetypes (yes, ik heb ze gemist) vanaf morgen weer heel hard omarmen en m’n kleding weer voor me laten spreken richting de buitenwereld. Op een veilige anderhalve meter afstand, uiteraard. 

Weten wat jouw drie Stijl Archetypes zijn? En hoe je er je eigen stijl mee kunt ontwikkelen? Klik hier. 

Delen
Schrijf je hier in voor mijn nieuwsbrief

En ontvang tips, aanbiedingen en de laatste updates over mijn activiteiten.